طهران ، طريق سارى و استرآباد سپرد و از آنجا به طرف دشت قبچاق كوچ دادند ، آنگاه از طريق كالپوش خيمه به جاجرم زده از آنجا رهسپار خراسان گشتند ، بعد از نظم خراسان روانهء طهران شدند و در اين اسفار حاجى ابراهيم خان ملتزم ركاب همايونى بود و هزار و دويست و يازده هجرى در طهران بودند . در سنهء هزار و دويست و دوازده هجرى باز چون خبر شورش مردم بادكوبه و تفليس و ساليان و طالش و محاصره شدن در بند و فتنه‌انگيزى كاترين دوم ( خورشيد كلاه ) شنيده شد ، شاه شهيد آقا محمد خان در ذيقعده اين سال به قصد انتظام آنجا نهضت فرمودند . ميرزا شفيع صدر اعظم آتيه و ميرزا محمد خان قاجار دولو را به محارست دارالملك طهران گذاشتند و حاجى ابراهيم خان شيرازى را از راه آذربايجان به همراه بردند و از راه اردبيل به كنار رود ارس آمده لشكرگاه كرد و بر سر قلعهء پناه‌آباد تاختن آوردند و آنجا را فتح كرده ، همانجا شاه شهيد آقا محمد خان در شب‌شنبه بيست و يكم ذيحجهء هزار و دويست و دوازده شبانه به دست سه نفر از خدام نابكار خود مقتول شدند و اردو بىسالار ماند . سنهء هزار و دويست و سيزده شاهزاده حسينقلى خان و ساير شاهزادگان و امرا و خوانين به طرف طهران روانه شدند . حاجى ابراهيم خان شيرازى هم با فوجى از امرا و تفنگچيان مازندرانى از راه اردبيل و زنجان طريق طهران گرفتند و در ظاهر رى با امرا فرود آمدند لكن ميرزا محمد خان بيگلربيگى طهران و ميرزا شفيع مازندرانى صدر اعظم آتيه برحسب وصيت شاه شهيد هيچكس را به طهران راه ندادند ، تا آنكه نواب جهانبانى ( فتحعلى شاه ) از شيراز برسد و فورا اين دو نفر عريضه خدمت نواب جهانبانى ( فتحعلى شاه ) كه وليعهد سلطنت بود نوشتند و ايشان را به تخت موروثى دعوت نمودند . چون خبر قتل و شهادت آقا محمد خان به شيراز رسيد ، وليعهد دولت فتحعلى شاه يازده روزه از شيراز به طرف طهران رسيده ، روز دوازدهم در منزل كناره‌گرد كه شش فرسنگى طهران است ، برادر كهترشان نواب حسينقلى خان ثانى و اعتماد الدوله حاج ابراهيم خان شيرازى كه هنوز در خارج شهر طهران بوده و راه به درون نيافته بودند ، به حضور سعادت ظهور فتحعلى خان وليعهد دولت ( فتحعلى شاه ) شرفياب شده و اظهار عبوديت كردند .